Xankəndi sakini 38 il əvvəl özü ilə apardığı göyərçinlərin nəslini doğma şəhərinə qaytarıb

Xankəndi, 13 noyabr, AZƏRTAC Xankəndidə həyətlərin birində göyərçinlərə dən verən, onlarla sanki söhbət edirmiş kimi əzizləyən yaşlı kişi diqqətimizi çəkir. Quşlara xüsusi qayğı ilə yanaşan bu insanın onlarla bağlı maraqlı bir hekayəsi var. Məlum olur ki, o, 38 il əvvəl Xankəndini tərk edərkən göyərçinlərini də özü ilə aparıb. Köçkünlük illərində harada yaşamasından asılı olmayaraq quşlarını qoruyub saxlayıb, onların nəslini davam etdirib. İndi isə illər əvvəl ayrıldığı doğma şəhərə qayıdarkən göyərçinləri də özü ilə gətirib.AZƏRTAC-ın bölgə müxbiri xəbər verir ki, 73 yaşlı Fəxrəddin Əhmədov bu il avqustunda 38 illik ayrılıqdan sonra doğma Xankəndiyə, ata evinə qayıdıb. Artıq üç aydır ki, burada yaşayır. İndi hər gün sevimli məşğuliyyəti ilə – illərdir ayrılmadığı göyərçinlərinə qulluq etməklə vaxt keçirir. Fəxrəddin kişi quşlarına dən verir, su qablarını doldurur, onları əzizləyir. Həyətdəki sarı və çil göyərçinlərə baxdıqca 38 il əvvəl özü ilə doğma şəhərdən apardığı quşları xatırlayır.“1988-ci ildə 35 yaşımda Xankəndindən ata evimdən çıxdım. Hara getsəm də, Xankəndidən çıxartdığım göyərçinləri özümlə apardım. Göyərçinlər mənim hobbimdir, mənim həyatımdır. Buradan apardığım göyərçinlərin nəslini 38 il sonra yenidən öz doğma ata evimə gətirmişəm”, – deyə Fəxrəddin Əhmədov bildirir.Deyir ki, Xankəndini tərk edərkən göyərçinlərinin sayı 25-30-a yaxın olub. Köçkünlük illərində Şuşada, Ağdamda, Ağcabədidə, İmişlidə, Lənkəranda və Bakıda yaşasa da, quşlarını heç vaxt yanında ayırmayıb. İndi həyətdə gördüyümüz sarı və çil göyərçinlər həmin quşların nəslindəndir.“Aradan 38 il keçib. Bu sarı, çil göyərçinlər həmin göyərçinlərin nəslindən qalandır. Apardığım göyərçinlərin nəslindəndir bunlar. Mən bunlarla yaşayıram, bunlarla nəfəs alıram”, – deyə həmsöhbətimiz əlavə edir. Fəxrəddin Əhmədovla söhbətimizi evdə, çay süfrəsi arxasında davam etdiririk. Bu dəfə xatirələr bizi illər əvvələ – onun uşaqlıq və gənclik dövrünə, ailəsinin xoş günlər yaşadığı ata ocağına aparır. Məlum olur ki, onun üçün bu ocaq sadəcə yaşadığı məkan deyil, uşaqlığının, gəncliyinin, ailə həyatının ən unudulmaz anlarının keçdiyi doğma ünvandır.Söhbət zamanı öyrənirik ki, evin tarixi də az qala bir əsrə yaxındır. Atası bu evi 1936-cı ildə tikib. Fəxrəddin Əhmədov isə 1953-cü ildə elə bu evdə dünyaya göz açıb. Beş oğul, iki qızın böyüdüyü ocaq ailənin ən xoş xatirələrini özündə yaşadır.“Atam çox zəhmətkeş insan idi. Bizi böyüdüb, ərsəyə çatdırıb. İki qız gəlin köçüb. Beş qardaşımın toyu burada olub. Mənim toyum da bu evdə olub. 20 yaşında yoldaşımla ailə qurmuşam. Gözəl günlərimiz bu evdə çox olub. Gözəl yaşamışıq”, – deyə Fəxrəddin Əhmədov xatırlayır.Ancaq 1988-ci ildə bu xoş günlər yarımçıq qalır. Ailə doğma şəhərini tərk etməyə məcbur olur. Əvvəlcə dörd il Şuşada yaşayırlar. Daha sonra yenidən köçkünlük həyatı başlayır. Ağdamda bacısının evinə sığınan ailə oradan Ağcabədiyə, İmişliyə, Lənkərana köçür, sonda Bakıda yataqxanada məskunlaşır.Müxtəlif ünvanlarda keçən illər ərzində doğma şəhərə, ata evinə qayıtmaq ümidi isə heç vaxt sönmür. Fəxrəddin Əhmədov deyir ki, köçkünlük həyatının ən ağır tərəfi doğma ocağından uzaqda yaşamaq idi. Səhhətindəki problemlər bu həsrəti daha da ağırlaşdırırdı.“Bakıda olduğum illərdə hər gün, hər saat Allahdan möhlət istəmişəm ki, gedib ata yurdumda, evimdə ölüm. Allaha deyirdim, mənə möhlət ver, gedim evimdə yaşayım, ondan sonra nə edirsən, özün bilərsən”, – deyə o, kövrək hisslərlə danışır.Xankəndinin azad olunması xəbərini eşidəndə keçirdiyi sevinc hisslərini ifadə etməkdə çətinlik çəkdiyini söyləyir. Nəhayət, 2026-cı il avqustun 14-də bu arzusuna qovuşur. İllərlə həsrətində olduğu ata evinə dönməsi Fəxrəddin kişinin həyata bağlılığını, yaşamaq eşqini daha da artırır. “İndi isə Allahdan ömür istəyirəm. Doğma yurdda ailəmlə, balalarımla, nəvələrimlə yaşamaq istəyirəm. Dövlətimizə minnətdarlığımı bildirirəm. Dövlətimiz var olsun, gözəl şərait yaradıb. Allaha şükür, indi ata yurdumda, atam evində yaşayıram. Şəhidlərə, qazilərə minnətdaram. Ali Baş Komandanımıza dərin təşəkkürümü bildirirəm. Var olsun dövlətimiz, var olsun ordumuz”, – deyə Xankəndi sakini bildirir.Doğma evə qayıtdığı ilk günlərdə yaşadığı başqa bir hadisə də onun yaddaşında dərin iz buraxıb. Xankəndiyə çatar-çatmaz atasının məzarını ziyarət etməyə gedir. Lakin qəbiristanlığın dağıdıldığını görür. Bu mənzərə onu o qədər sarsıdır ki, halı pisləşir. Onun həyat yoldaşı Səadət Əhmədova da bu evə qayıdışın sevincini yaşayır. 1977-ci ildə gəlin gəldiyi evdə iki övlad böyüdüb. Ayaqqabı sexində işləyib, ailəsi ilə birlikdə Xankəndidə xoş günlər keçirib. Köçkünlük illərində isə doğma şəhərinin, evinin həsrəti ilə yaşayıb.Səadət xanım deyir ki, doğma yurda qayıdacaqları günü uzun illər səbirsizliklə gözləyiblər. Avqustun 14-də yenidən Xankəndidəki evlərinə köçəndə yaşadıqları sevinc və həyəcanı sözlə ifadə etmək çətin olub.“Bura köçən günü çox kövrəldik, ağladıq. İnanmırdıq. Gecə yatıb səhər oyananda deyirdim, yəni Xankəndidəyik?”, – deyə Səadət Əhmədova bildirir.O, bu günə görə şəhidlərə rəhmət, qazilərə şəfa diləyir, dövlət başçısına minnətdarlığını ifadə edir. Ən böyük arzusu isə doğma yurdlarından didərgin düşmüş bütün insanların öz evlərinə qayıtmasıdır.Fəxrəddin Əhmədovun həyətində göyərçinlər yenə qanad çalır. Bir vaxtlar Xankəndidən özü ilə apardığı quşların nəsli indi doğma şəhərdə, ata evinin həyətində yaşayır. 38 il əvvəl yarımçıq qalan həyat bu gün doğma ocaqda yenidən davam edir. Fəxrəddin kişi üçün bundan böyük xoşbəxtlik yoxdur. İndi o, illərlə həsrətində olduğu evində, ailəsinin yanında, sevimli göyərçinlərinin əhatəsində yaşayır. Vaxtilə bu həyətdən özü ilə apardığı göyərçinlər kimi, özü də nəhayət, doğma yuvasına qayıdıb. Müxbir – Tahir Ağaməmmədov