Kulis.az Gülxani Pənahın şeirlərini təqdim edir.
Gecədir
Gecədir... bütün canlı varlıqlar,
cansız varlıqlar yuxuya gedib.
Sükut ağalıq eləyir...
Dayanmışam eyvanda
yerə baxıram, göyə baxıram...
Ulduzlar hərəkətdə,
ulduzlar sayrışır.
Düşünürəm bəlkə də
sayrışan bu ulduzlar
yerdə keşiyimizi çəkir
biz yatanda...
Yelpiklə yelləyirlər,
dərd-bəlanı qovurlar üstümüzdən...
Qovurlar qüssəni
gecələr toran görən gözümüzdən...
Bəlkə də səhv edirəm,
bəlkə də heç belə deyil...
Biz yatanda onlar oyaq olur.
Yerin ağuşuna düşməmək üçün
göylərə dayaq olur...
Onlar da bizlərdən qoruyurlar
özlərini.
Ona görə çəkmirlər gecələr
üstümüzdən
gözlərini.
Nə bilim, yaxşı deyiblər:
“Gecə fikir, gündüz fikir,
Nə ev yıxır, nə ev tikir...”
Fikirlərim kimi ulduzlar da
gecələr qarışıq görünür...
Qırmızı, yaşıl, sarı, ağ –
ulduzların rəngləri qarışır bir-birinə...
Gecə keçir, yatmaq lazımdır,
gedim girim yerimə,
yuxuma haram qatmayım.
Ulduzlar saf olur çox,
onlara böhtan atmayım,
çünki xeyirxah olur ulduzlar...
Göylərdə milyonlarla ulduz var.
Onların bizə pisliyi dəymir,
bizim isə dəyir.
Dünyanın ən zərərli
silahlarını yaratmışıq,
Ölkələri oda-alova,
tüstüyə qərq etmişik.
Xaraba qoymuşuq Yer kürəsini,
qalaktikanın nizamını pozmuşuq...
Dərs olmur bizə,
Başımıza uçmağa az qalıb,
yıxmışıq göyün evini,
Dünyanın dirəklərini laxlatmışıq...
Bir gün o dirəklər yata bilər,
Ulduzlarım, Günəş, Ay belə
bata bilər, yoxa çıxar
Yer kürəsi kimi.
Bilirik bunu,
amma dinmir ulduzlar,
qisasını almır bizdən.
Nələr olmur Yer kürəmizdə.
Taleyini bizə tapşırıblar,
qarışmırlar işimizə.
Vurdurmurlar insanları bir-birinə.
Bizdən xəbərdardır onlar,
Bilirlər özümüz özümüzə
bəsik yaxşılıqda, pislikdə.
Bizə oxşaya bilməz
onlar heç zaman tərslikdə.
Onlarda Napalyon, Hitler,
Dara, Firoon, Stalin yoxdur,
Onlarda Zöhrə var,
onlarda nizam-intizam,
saflıq, dürüstlük var.
Ona görə Yaradan
utanıb əməlimizdən
səbətlə göndərib yerə.
Düşmən çıxmayaq göylərə,
pisi də özümüzün, yaxşısı da.
Qarışmırlar işimizə
gecələr baxsalar da
sayrışaraq
gözlərimizə...
Ağartma saçını
Nə tez ağarmısan qara saçını,
Qırx yaşa çatmamış, gülüzlüm, sonam?
Gəl bölüş mənimlə ağrı-acını,
Görməyim gözündə nə çən, nə duman.
Gizlin sızıldama, gizlin ağlama,
Ağartma saçını, ağartma gülüm,
Hicrana sən məni yoldaş eyləmə,
Qoyma dərd içində mən ömür sürüm.
Ağ saçın önündə yüz yol dolmuşam,
Söylə ki, səninlə xoş keçib ömrüm,
Demə ürəyinə dəyən olmuşam,
Köksümə dağ basma, başına dönüm!
Ağ saçın önündə göz yaşı tökən,
Ürəyim istəmir qocalsın yarı.
Sən allah, ağartma saçını erkən,
Sənsən səadətim, dövlətim, varım.
Qəflət yuxusundan qəlbini oyat,
Qocaltma özünü, gülüm, amandır.
Sənə vəd eylədim qayğısız həyat,
Qayğısız yaşamaq, vallah, yalandır...
Səni yaşatmağa çalışmışam mən,
Eşqin ürəyimdə nurlu çıraqdır.
Demə, ağ saçınla barışmışam mən,
Denən ki, qocalıq, bizdən uzaq dur!
Sən demə saçlarım bir bəyaz qardır,
Sən allah söylə ki, qocalmamışam.
Sənin ağ saçların mənə bir dağdır!
Səni yaşatmağı bacarmamışam?!..
Şairlər bəxtsiz olur...
Şairlər bəxtsiz olur,
belə eşitmişəm.
Bəxtiyar şairlər də az olmayıb,
bunu görmüşəm.
Düyünə düşməyən tale sahibi şairlər
başqa cür yaşıyır, qardaş.
Sözünü qazanc edə bilir,
yaşamağın yolunu bilir,
Bulanıq sudan da,
lilli çaydan da
“duru” çıxa bilir,
“Yağışlar”dan da islanmır,
quru çıxa bilir,
Görə-görə gəlmişəm bu yaşıma...
Bütün şairlər bəxtsiz olmur...
Söz mülkünün
sultanı ola bilməsə də,
Sarayların, villaların
sultanı ola bilir.
İstəyəndə həbəş, rus, gürcü,
moltanı ola bilir...
Dinini də dəyişə bilir-
azad dünyada yaşayır axı...
Belə şairlər var,
bəlkə də əvvəllər də olub...
Azmı olub bir-birini satanlar,
donos yazanlar?
Sözünə min bir don geyindirən,
orden, medal alanlar,
“Tarixlərdə qalanlar”?
Dost boynunu cəllad qılınc altına
qoyanlar?
Olub, olub, indi də var...
Amma Allahdan diləyim var,
olmasın innən belə.
Malı-mülkü cəhənnəm,
Beləsinə qələm verməsin Allah,
söz verməsin Allah!
Beləsinə üz verməsin Allah!
Möhür
Bu Möhür ki var,
vəzndən yüngül,
qiymətdə ağır olur,
çox ağır olur...
Bu Möhürlər qəlbinə də
fərman verir,
insan oğlunun,
bəli, qəlbinə də,
İstəsə hökm edir Rəbbinə də...
Haqqa qılınc çəkir, susur önündə O da.
Bu Möhür önündə
nə qədər günahsız insanlar
qalır darda...
Bütün Möhürləri dəyişmək olur,
Ürəyə vurulan Möhürü yox!
Möhürlərin zəhmi çox ağır olur...
Möhür var
dünyanı ayağının altına döşəyir,
Möhür var
şiş kimi səni şişləyir,
Tökür diri gözlü qanını,
İstəyəndə alır canını,
istəyəndə əfv edir.
Möhürlər də
ədalətli, ədalətsiz olur,
Möhürlər də səhv edir...
İnsan taleyinə vurulan
möhürlər...
Bir Möhür də Yaradanın
əlindədir...
Olumun da möhürü var,
Ölümün də möhürü var!
Ölüm Möhrü vaxtsız vurulmasın,
insan ömrünə...
Yarımçıq qalmasın
arzular, diləklər...
Fəlakətdir, bəladır
möhürlü diləklər...
İçindəyəm
Gecələri yuxusuz, gündüzləri dalğın...
İçindəyəm həyat dolu bir nağılın...
Göydən üç alma düşdü;
biri sənin, biri mənim...
Nağıl dolu bir dünya
ömrümə çıxıb qənim...
Arzuları yığıb gətirir önümə...